Historia Snake: od automatu w salonie gier po każdą Nokię na świecie

1976: Blockade, dwuosobowy pierwowzór

Przodkiem Snake jest Blockade, automat z 1976 roku firmy Gremlin Industries. Dwóch graczy sterowało nieustannie poruszającymi się ścianami po wspólnej arenie; przegrywał ten, kto pierwszy się rozbił — o krawędź areny, o ślad przeciwnika albo o własny. Nie było żadnych jabłek ani rośnięcia: twój ślad po prostu nigdy nie przestawał się ciągnąć za tobą.

Blockade niemal natychmiast doczekał się mnóstwa naśladowców — arkadowe klony pojawiły się w ciągu kilku miesięcy, a sekwencja z motocyklami świetlnymi w filmie Tron z 1982 roku pokazała ten sam pojedynek na ślady masowej publiczności. Główny pomysł, że przeszkodą jest twoja własna przebyta droga, okazał się jedną z najtrwalszych mechanik, jakie kiedykolwiek zaprojektowano.

Lata szkolnych pracowni komputerowych

Przez późne lata 70. i lata 80. koncept zmutował w jednoosobową formę, którą znamy: wąż, który je pokarm, rośnie z każdym kęsem i ginie, gdy ugryzie sam siebie albo wpadnie w ścianę. Wersje pojawiły się praktycznie na każdej wczesnej platformie — gra była na tyle prosta, że stała się obrzędem przejścia dla programistów amatorów, co oznaczało, że w każdej szkolnej pracowni komputerowej ktoś ją miał.

Jedną z ważniejszych gałęzi była gra Nibbler z 1982 roku, która wsadziła rosnącego, żarłocznego węża w arkadowy labirynt — wczesne samodzielne wystąpienie jednoosobowej formuły. Na komputerach domowych gra rozchodziła się pod nazwami takimi jak Worm i Nibbles; wersja o nazwie Nibbles trafiła nawet do MS-DOS 5 w 1991 roku jako przykładowy kod QBasic, co oznaczało, że miliony pecetów miały źródła Snake w pudełku.

1997: moment Nokii

Drugie życie Snake zaczęło się, gdy Taneli Armanto, inżynier projektant w Nokii, przystosował grę do modelu Nokia 6110. Gry mobilne ledwie istniały jako kategoria; monochromatyczny ekran i mikroskopijna pamięć 6110 nie pomieściłyby wiele. Snake pasował idealnie — a Nokia wgrała go fabrycznie, bez kupowania i bez pobierania, dokładnie w momencie, gdy telefony komórkowe stawały się powszechne.

Z perspektywy czasu liczby są oszałamiające: Snake i jego kontynuacje trafiły na setki milionów aparatów Nokii, co czyni go całkiem prawdopodobnie najczęściej graną grą wideo swojej epoki. Dla całego pokolenia Snake na Nokii był pierwszą grą wideo, jaką mieli na własność — noszoną wszędzie, do zagrania w każdej kolejce, zasilaną baterią, która wytrzymywała tydzień.

Ale dlaczego akurat ta gra?

Snake przetrwał tam, gdzie tysiące wczesnych gier zniknęło, bo ma niemal doskonałą ekonomię projektu. Jedno wejście (kierunek), jeden cel (jeść), jedno zagrożenie (ty sam) — a z tych trzech elementów wyrasta prawdziwa krzywa trudności, bo każdy sukces czyni grę trudniejszą. Wąż, którym sterujesz przy osiemdziesiątym jabłku, to potwór, którego zbudowałeś jabłko po jabłku.

Skaluje się też na dowolny sprzęt. Blockade potrzebował dedykowanych płyt arkadowych; wersja z Nokii chodziła na układzie telefonu z ekranem szerokim na 84 piksele; nowoczesna przeglądarka odpala ją w karcie i nawet tego nie zauważa. Bardzo niewiele projektów gier jest do tego stopnia obojętnych na swoją platformę.

Snake dzisiaj

Klasyk wciąż jest wszędzie — także tutaj: Snake na crokocat zachowuje czystą arkadową formułę, zjedz jabłko i nie zapędź się w kozi róg, z lokalnymi rekordami i bez pobierania. Pięćdziesiąt lat rozwoju sprzętu później gra jest dokładnie tak trudna, jak była w 1976 roku, bo jedynym prawdziwym przeciwnikiem nigdy nie był sprzęt. To ty sprzed trzydziestu sekund, zostawiający ścianę tam, gdzie teraz potrzebujesz drogi.

Najczęstsze pytania

Zagraj tutaj

• Snake — Klasyczny wąż