Strategia Ballz: kąty, które zamieniają jeden strzał w pięćdziesiąt trafień

Jedna salwa na turę, a mur idzie w twoją stronę

Cała pętla mieści się w jednym zdaniu. Każda cegła nosi liczbę, a ta liczba mówi, ile trafień jeszcze zniesie. Przeciągasz, żeby ustawić kropkowaną linię, puszczasz i cały twój wachlarz kul wylatuje strumieniem wzdłuż niej. Gdy ostatnia kula wyląduje, mur schodzi o rząd niżej, a na górze pojawia się nowy. Cegła, która dotknie twojej linii podłogi, kończy grę.

Nie ma więc zegara, nie ma żyć i nie ma czym zarządzać poza celowaniem i wielkością roju. Brzmi łaskawie i przez pierwsze dziesięć rund faktycznie takie jest. Śrubę dokręca to, że liczby na cegłach rosną razem z licznikiem rund: mur, który w rundzie piątej kosztował jedną salwę, w trzydziestej nosi czterdziestki — a jedyne, co dotrzymało kroku, to kule zebrane po drodze.

Prawdziwe pytanie każdej tury nie brzmi więc «czy rozbiję tę cegłę», tylko «ile łącznych obrażeń ta salwa zada całej planszy». Kula, która odbiła się dwadzieścia razy, wykonała pracę za dwadzieścia cegieł. Kula, która wzleciała, trąciła jedną cegłę i spadła, wykonała pracę za jedną. Ta sama kula, ta sama tura, dwudziestokrotna wartość.

Płasko wygrywa ze stromo, za każdym razem

Najbardziej przydatny nawyk do wyrobienia: celuj nisko i w bok, nie w górę. Strome, proste strzały umierają szybko — kula leci w górę, trąca jedną, dwie cegły i wraca na dół, zanim salwa się na dobre zaczęła. Płaskie strzały przytulone do ścian grzechoczą najdłużej, bo kula lecąca niemal poziomo przecina całą planszę, odbija się od bocznej ściany i przecina ją znowu, po drodze zbierając krawędzie cegieł.

Druga połowa tego nawyku to wybór celu: celuj w boczne szczeliny między cegłami, a nie w ich czoła. Kula, która wśliźnie się w szczelinę i trafi za mur albo między kolumny, odbija się tam całą wieczność i uszkadza wszystkich sąsiadów naraz. Kto grał w Breakout, zna ten instynkt jako drążenie tunelu — wykop kanał przy jednej krawędzi i pozwól kuli pracować za darmo. Fizyka jest tu inna, zasada ta sama, i właśnie dlatego gracze z wysokimi licznikami wyglądają, jakby celowali w nic konkretnego.

Wersja praktyczna, gdy nie wiesz co robić: weź najniższą szczelinę, do której sięgasz, najpłaszczą linią, na jaką pozwala celownik, i strzel tam. Przez pół sekundy będzie to wyglądać na zmarnowany strzał, a potem licznik rusza.

Nigdy nie odpuszczaj bonusu +1

Zielone pierścienie ⊕ rozsiane wśród cegieł dorzucają kulę do twojego roju na stałe. Nie na turę — na resztę gry. Ten procent składany jest całym silnikiem tej gry: zaczynasz jedną kulą przeciwko jednocyfrowym cegłom, a trzydzieści rund później wylewasz dziesiątki kul w mur z liczbami pod czterdzieści i to wciąż działa, bo rój rósł razem z liczbami.

Traktuj więc bonus jako cenniejszy niż jakakolwiek cegła na planszy. Jeśli salwa może albo zdjąć osiem trafień z grubej cegły, albo złapać pierścień — łap pierścień: cegła w następnej turze nadal tam będzie, a w następnej turze masz o kulę więcej, żeby w nią uderzyć. Bonus odpuszcza się tylko wtedy, gdy jego zebranie kosztuje cię rundę, a to rzadkość.

Detal, który ratuje przed przecelowaniem: bonusy, które dotrą do twojej linii podłogi, zbierane są automatycznie. Nie musisz trafiać w nie w locie — pierścień schodzący w twoją stronę już jest twój. Wydaj salwę na kąty.

Pierwsza kula, która wyląduje, to miejsce strzału w następnej turze

To reguła, którą wszyscy przegapiają przez pierwsze pięćdziesiąt gier, i po cichu decyduje o połowie z nich. Kiedy salwa się kończy, nie strzelasz stamtąd, skąd strzelałeś ostatnio, tylko stamtąd, gdzie spadła twoja pierwsza kula. Pozycja lądowania staje się więc czymś, co wybierasz, a nie czymś, co ci się przydarza.

Dlaczego to ważne: pozycja strzału decyduje, jakie kąty w ogóle istnieją. Z lewej krawędzi planszy poślesz piękną płaską linię w prawo pod samym murem; ze środka ta sama linia nie istnieje, bo mur jest dokładnie nad tobą i każdy osiągalny kąt jest bardziej stromy. Jeśli atakować trzeba lewą kolumnę, chcesz strzelać z prawej — i odwrotnie.

Kiedy więc na planszy jest spokojnie, poświęć trochę uwagi parkowaniu. Patrz, dokąd leci pierwsza kula w trakcie salwy, a jeśli gra wisi na włosku, strzał zadający nieco mniej obrażeń, ale zostawiający cię w potrzebnym rogu, zwykle jest lepszy. Kupuje ci dobry kąt dokładnie wtedy, gdy złego nie stać cię już zaakceptować.

Rozbij groźną kolumnę wcześnie

Każda gra kończy się tak samo: jedna kolumna cię wyprzedziła. Nie cały mur — jeden uparty słupek wysokich liczb, który schodził dalej, gdy ty punktowałeś gdzie indziej, aż dotarł do podłogi. Cegła z czterdziestką rząd nad twoją linią podłogi to nie problem, który rozwiązujesz, tylko problem, którego nie rozwiązałeś cztery tury temu.

Odtrutką jest patrzenie na planszę w pionie, nie w poziomie, i pytanie, która kolumna jest najbliżej podłogi przy największym zapasie życia. Gdy któraś zaczyna wyglądać groźnie, oddaj jej całą salwę wcześnie, póki wisi wystarczająco wysoko, byś mógł wejść w jej bok płasko. Wysoko kolumna jest miękka: pod nią jest miejsce, w którym kule mogą grzechotać, a liczby są niższe, bo cegły są świeże. Nisko to ściana, za którą już się nie dostaniesz.

To cały kształt strategii — wczesne salwy kupują ci przestrzeń i bonusy, późne segregują to, co najbliżej podłogi. A gdy rój jest ogromny, burza wspaniała do oglądania, ale masz plany na wieczór, stuknij w trakcie salwy, żeby przyspieszyć: przewijanie istnieje właśnie dlatego, że najlepsze momenty gatunku Ballz są zarazem najdłuższe.

Zagraj w Bounce Breaker za darmo w przeglądarce

Bounce Breaker działa na crokocat bez pobierania i bez rejestracji — na komputerze, telefonie i tablecie. Przeciągnij w dowolnym miejscu, by ustawić kropkowaną linię, i puść, by strzelić, albo użyj strzałek i spacji, jeśli wolisz klawiaturę — spacja przełącza też przewijanie w środku salwy. Na telefonie: przeciągnij, żeby celować, unieś palec, żeby strzelić, stuknij, żeby przyspieszyć. Twój wynik to runda, do której dotarłeś. Nigdy nie wyda się wystarczająca. Nigdy nie jest.

Jeśli lubisz samo celowanie, a nacierający mur mógłby sobie odpuścić, Breakout na tym samym portalu jest przodkiem całego gatunku i łagodniejszym miejscem na ćwiczenie kątów: paletka, kula i mur, który stoi w miejscu. Punkt, w który kula uderza w paletkę, ustala kąt odbicia — krawędzie posyłają ją stromo, środek prosto w górę — a sztuczka z tunelem działa tam w czystej postaci. Multikula, lasery i szersza paletka wypadają z gruzu jako kapsuły. Dwie bardzo różne gry, jedna wspólna umiejętność: rozpoznać dobry kąt, zanim się na niego zdecydujesz.

Najczęstsze pytania

Zagraj tutaj

• Bounce Breaker — Jeszcze jedna salwa
• Breakout — Rozbij każdą cegłę